NV Zuidasdok BID

In de aanloop naar een nieuw kabinet is de verrommeling van het Nederlandse landschap plots een hot item geworden. Uit alle windstreken proberen Nederlanders verrommeling onder de aandacht te brengen: Willem van Toorn met het pamflet ‘Project Nederland’, de Nederlandse Ontwikkelaars met een rondvlucht boven de lelijkste provincie Zuid-Holland, en de Volkskrant met een speciale bijlage. Ons polderlandschap verdwijnt in rap tempo en maakt plaats voor alleen maar meer bedrijventerreinen en woonwijken, is de waarschuwing. Meer culturele ambitie en een sterkere sturing door de overheid is de vraag.

Onder dit soort verrommeling valt de ontwikkeling van Zuidas niet. Er is hier geen kostbaar Nederlandse landschap aan lelijke bedrijfsloodsen ten prooi gevallen, het was tot voor kort een rommelige verzameling sportvelden. Er ligt nu een sterk masterplan, waarin voor rommel juist geen plaats is. De nieuwe torens stralen economische progressie uit. Luxe materialen in de openbare ruimte laten zien dat het hier niet om een tweederangs bedrijventerrein gaat.

Maar hoeveel rommel ligt er in 2030 in de Zuidas dan op straat? Er gaan stemmen op om de financiële instellingen mee te laten betalen aan het beheer van de openbare ruimte. Met de financiële bijdrage van de ABN AMRO, ING, Fortis en de Rabobank kan een vuilnisbak niet één keer per week geleegd worden, maar wel drie keer, beloofde het Projectbureau Zuidas tijdens een informatiebijeenkomst. Dat belooft een hele schone Zuidas.

Het Projectbureau Zuidas kijkt met een schuin oog naar het Amerikaanse Business Improvement District (BID). Het gaat bij een BID om een privaat-publieke organisatie, die zich inspant voor een extra schoon, heel en veilig openbaar gebied, voor de marketing van het gebied en andere collectieve maatregelen. Het doel daarvan is een omzetstijging en kostendeling voor de ondernemers, een vitale stad voor de burgers en bezoekers, en hogere inkomsten voor de lokale overheid.

Dankzij het NV Zuidasdok BID wordt de Zuidas een schoon en representatief stadscentrum, zonder rondslingerend vuil, en zonder fietsen her en der gestald aan lantarenpalen. Maar misschien ook zonder rondrennende kinderen op het Zuidasplein, en vast ook zonder de valse gitaarklanken van een musicerende zwerver voor de ingang van de Ito-toren. Denk aan het beeld van het dode dier, dat een kunstenaar onlangs op de Zuidas wilde neerzetten. Dat werd ook gezien als ongewenste rommel en werd, nog voordat het er was, al door het projectbureau Zuidas opgeruimd. Ingefluisterd door de advocaten en bankiers, want een dood dier op straat kunnen de zakenmannen toch niet aan Japanse delegaties uitleggen.

De Amerikaanse BID’s laten indrukwekkende resultaten zien. Het is alleen niet zeker wat het resultaat van een NV Zuidasdok BID zal zijn. Met een aandeel van 60 procent reikt de invloed van de financiële instellingen behoorlijk ver en dat zal in de openbare ruimte merkbaar zijn. Eén ding is wel zeker: in handen van het NV Zuidasdok wordt de Zuidas géén alledaags stadscentrum.